Rings of Power, Season 2, Episode 8

Υπάρχουν κάποιες εμβληματικές εκκινήσεις ταινιών, απαράμιλλης επικής αξίας, όπως αυτή των Δύο Πύργων με τα Βουνά της Καταχνιάς και την πτώση του Γκάνταλφ με το μπάλρογκ, ή αυτή του πρώτου Κόναν με τον λόγο του πατέρα στον υιό σχετικά με το μυστικό του ατσαλιού. Σε αυτές προστίθεται επάξια η έναρξη του φινάλε της δεύτερης σεζόν του Rings of Power: η συνάντηση του πρίγκηπα Ντούριν με τον πατέρα του, και η αναμέτρηση του δεύτερου με το μπάλρογκ που μέχρι πρότινος κοιμόταν στα βάθη του βουνού.

Η αναμέτρηση αυτή είναι μια αδιανόητα όμορφα σκηνοθετημένη σκηνή: από τη σωστή χρήση slow motion, την καταπληκτική απόδοση της ταλαιπωρημένης όψης του βασιλιά (ο Peter Mullan ήταν φανταστικός σε όλη τη σειρά και εδώ έφτασε στο –κυριολεκτικό– απόγειό του), την αποδέσμευση από το δαχτυλίδι και τα τελευταία του λόγια με τα οποία συμφιλιώνεται με τον γιο του στον οποίο δίνει το χρίσμα, μέχρι το απίστευτο μουσικό θέμα του Bear McCreary, τις αποχρώσεις του κάδρου που είναι θαρρείς βγαλμένες από πίνακα του Alan Lee, και το άλμα του προς την αιωνιότητα, προς τη Βαλχάλα. Η εξιλέωση του πατέρα Ντούριν αποτελεί υλικό ηρωικών ασμάτων, και ο θάνατός του είναι ο πλέον αρμοστός, ένας θάνατος αντάξιος των μεγαλύτερων ηρώων, ένας περίτεχνος καμβάς γεμάτος συναισθήματα. Ακόμη και η απεικόνιση του μπάλρογκ (που η εμφάνισή του βρίσκεται πολύ κοντά σε αυτή της κινηματογραφικής τριλογίας και ως εκ τούτου δεν ανταποκρίνεται σε αυτό που είχα κατά νου από τα βιβλία) είναι εδώ γεννήτρια δέους: ο τρόπος που εμφανίζεται στα πλάνα καθώς σκαρφαλώνει στην πλαγιά, το άνοιγμα των φτερών του που είναι από σκιά και καπνό, η πλήρης ανάπτυξή του στην κάμερα, ο τρόπος που το συνοδεύει η μουσική.

Behold the dynasty of Durin, λέει ο βασιλιάς Ντούριν στον γιο του, και με αυτή τη φράση μπορεί να αναφέρεται σε μια πληθώρα πραγμάτων: στις φλέβες μίθριλ που απλώνονται απέραντες μπροστά του σαν φλέβες του Άουλε, στα σπλάχνα του βουνού (όπου ξύπνησαν κάποτε οι πατέρες της φυλής), στους δύο παρόντες εκπροσώπους της δυναστείας του βουνού που ανακαλύπτουν πλούτη και βάθη άμετρα, σε κάτι που βλέπει μέσω του δαχτυλιδιού, στον ίδιο του τον εαυτό καθώς προοικονομεί το επικείμενο τελευταίο ανδραγάθημά του; Μήπως πρόκειται για μια εντολή προς τα αχανή βάθη του βουνού; – ατενίστε, ω βάραθρα και αιώνια σκοτάδια, τη δυναστεία του Ντούριν!

Μπράβο και ξανά μπράβο στη σειρά για την απεικόνιση των νάνων, η οποία με έχει κάνει να ξεχάσω τα αίσχη του Τζάκσον όσον αφορά τον Γκίμλι στον Άρχοντα και τους νάνους στο Χόμπιτ. Έρχονται πολλά για τους νάνους στην επόμενη σεζόν, πιθανώς πολιτικές μηχανορραφίες, πιθανώς εμφύλιος (και αλήθεια, τι κεραμίδα ήταν η αναφορά στον αδερφό του Ντούριν, για τον οποίο υπήρξε μόνο μια μικρή αναφορά στην πρώτη σεζόν), σίγουρα μοίρασμα των δαχτυλιδιών, και ίσως (μακάρι) να δούμε και κάποιο άλλο νανοβασίλειο, όπως αυτό των Μπλε Βουνών.

Να σημειώσω, τέλος, εδώ ότι το μπάλρογκ ήταν κάτι που με δυσανασχετούσε από την πρώτη ακόμη σεζόν, μιας και θεωρούσα πως το ετεροχρονισμένο ξύπνημά του γινόταν απλά για λόγους εντυπωσιασμού και μπορεί να οδηγούσε σε μια πολύ πρόωρη και ξαφνική πτώση του Κάζαντ Ντουμ. Διατηρώ ακόμη τις ενστάσεις μου, αλλά το επεισόδιο αυτό καθησύχασε αρκετά τους φόβους μου (με τη θυσία του Ντούριν του τρίτου το μπάλρογκ φυλακίζεται ξανά στο εσωτερικό του βουνού και φαίνεται πως η πτώση του βασιλείου των νάνων, αν συμβεί εντός της σειράς, θα είναι μια πιο περίπλοκη και σταδιακή διαδικασία σε σχέση με αυτό που περίμενα) και με έκανε να ομολογήσω πως δέχομαι κάθε αλλαγή στο Lore αν είναι να καταλήγουμε σε τόσο άρτιες σκηνές.

Ο θάνατος ως έννοια διαπερνά τον πυρήνα του επεισοδίου, σαν επιτέλεση του τίτλου του προηγούμενου (Doomed to Die). Στο Ερέγκιον βλέπουμε τις τελευταίες στιγμές του Κελεμπρίμπορ: ένα τέλος γεμάτο αξιοπρέπεια και ρίγη συγκίνησης, απόλυτα ταιριαστό για τον μεγάλο αυτό ξωτικό τεχνίτη. Ξέρει ότι σε λίγο θα βρίσκεται πέρα από την έκταση της επιρροής του Σάουρον, στο Βάλινορ και στις Αίθουσες του Μάντος (και πώς θα καλωσόριζα μια απεικόνιση της συνάντησής του με τον παππού του, τον Φέανορ, αλλά και με τον Άουλε). Κορύφωση η στιγμή που παρά τα βέλη που διαπερνούν το κορμί του σηκώνεται όρθιος και απευθύνεται στον βασανιστή του. Hear the dying words of Celebrimbor, και συνεχίζει επιστρέφοντας τον τίτλο του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών εκεί που δικαιωματικά ανήκει, στον Σάουρον, τον χαμό του οποίου προοικονομεί. Εδώ έχουμε ένα μοτίβο ιδιαίτερα προσφιλές στον Τόλκιν αλλά και γενικότερα στη μυθολογία και την παράδοση: τη δραστικότητα και την οξύτητα του λόγου των ετοιμοθάνατων, ο οποίος αποτελεί ένα παράδοξο μείγμα προφητείας και κατάρας, απόσταγμα καθάριας ενόρασης λόγω της εγγύτητας με το πλέον τελεσίδικο γεγονός της ανθρώπινης ζωής.

Στη συνέχεια φτάνει ο θάνατος του ξωτικού και κάτι που περίμενα από όταν έμαθα ότι η σειρά θα περιλαμβάνει τον Κελεμπρίμπορ: το περιβόητο λάβαρο που έφτιαξε ο Σάουρον με το διάτρητο από βέλη σώμα του τεχνίτη. Βλέπουμε πράγματι το σώμα να στέκεται στην αιχμή της λόγχης του Σάουρον, αλλά –πολύ καλώς για μένα– αυτό γίνεται με μεγάλο σεβασμό από σκηνοθετικής άποψης, σε έναν κλειστό, απομονωμένο χώρο όπου στέκουν μόνο οι δύο χαρακτήρες που αποτέλεσαν την καρδιά αυτής της σεζόν, ο ένας θανατωμένος από τον άλλον, μα τόσο ψηλότερά του, πέρα από το οποιοδήποτε άγγιγμά του. Μια διαπόμπευση του σώματος ανάμεσα στα ορκ δεν θα ταίριαζε με τη σοβαρότητα της στιγμής.

Ο Σάουρον δακρύζει με τον θάνατο του Κελεμπρίμπορ, κάτι που από όσο είδα δημιούργησε γκρίνια. Προσωπικά το βρήκα απόλυτα λογικό για τον Σάουρον της σειράς (ο οποίος είναι ένα σαφώς διαφορετικό πράγμα από την απρόσωπη απειλητική και μακρινή παρουσία του Σάουρον στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών). Όπως έγραψα και στο κείμενο για το προηγούμενο επεισόδιο, πιστεύω ότι η σχέση του Σάουρον με τον Κελεμπρίμπορ ήταν κάτι πολύτιμο για τον πρώτο (είχε αιώνες και αιώνες να βρεθεί πλάι σε έναν δημιουργό τέτοιου διαμετρήματος), κάτι που θα του λείψει πραγματικά από εδώ και πέρα, ειδικά καθώς θα γίνεται όλο και περισσότερο δέσμιος των δαχτυλιδιών. Και αναπόφευκτα, από τη στιγμή που υπήρξε η επιλογή της απεικόνισης του Σάουρον από κάποιον άνθρωπο ηθοποιό, δεν θα μπορούσε παρά να κυλίσει λίγο ανθρώπινο στοιχείο σε αυτόν (όπως ανέφερε σε πρόσφατη συνέντευξη ο Charlie Vickers, ο ηθοποιός που τον υποδείεται).

Ο τρίτος μεγάλος θάνατος του επεισοδίου ήταν αυτός του Άνταρ. Ένας θάνατος σκέτος αντικατοπτρισμός του φόνου του Σάουρον που είδαμε στην αρχή της σεζόν στην αυγή της Δεύτερης Εποχής, ένας θάνατος αξιοπρεπής παρά το σοκ της προδοσίας αυτών που τόσους αιώνες ο Άνταρ θεωρούσε παιδιά του. Ένας θάνατος που με λύπησε πολύ, όχι μόνο επειδή ο Άνταρ ήταν ένας εξαιρετικός πρωτότυπος χαρακτήρας της σειράς, αλλά και γιατί οδηγεί από εδώ και πέρα τα ορκ σε μια αποκρουστική μοίρα, μια μοίρα που ήδη διαπιστώσαμε με τον θάνατο του Γκλουγκ από την οργή του Σάουρον για τα κακά μαντάτα που του φέρνει. Ένας θάνατος που με κάνει να αναρωτιέμαι ξανά και ξανά τι θα μπορούσε να γινόταν αν όντως κατάφερναν να συμμαχήσουν η Γκαλάντριελ με τον Άνταρ και να θεραπεύσουν το απύθμενο ρήγμα ανάμεσα σε ξωτικά και ορκ (ερώτημα προφανώς θεωρητικό, μιας και το φαρμάκι του Μόργκοθ μόνο με το τέλος του κόσμου μπορεί να φύγει). Ο Άνταρ ήταν μια θεσπέσια προσθήκη στο ευρύτερο legendarium, μια ωραία φιλοσοφική νότα περί της φύσης των ορκ (αλλά και γενικότερα του κακού), ενώ χάρηκα πολύ που, παρότι πάνω του συνέκλιναν διάφορα διανύσματα (ο Έολ και ο Μαέγκλιν, ο Μαέδρος και ο Μάγκλορ, και γενικότερα ο Οίκος του Φέανορ) αποδείχτηκε πως ήταν κάποιο ανώνυμο παμπάλαιο ξωτικό. Οι όποιοι δισταγμοί είχα στα τρία πρώτα επεισόδια για την αλλαγή του ηθοποιού διαλύθηκαν με την πραγματικά πολύ καλή απόδοση του Sam Hazeldine.

Μιλώντας για αποκαλύψεις ταυτοτήτων, μετά από δύο χρόνια μπορούμε, επιτέλους, να πούμε με άκρατη βεβαιότητα πως ο Stranger είναι ο Γκάνταλφ. Όλοι οι υπαινιγμοί και οι φράσεις των προηγούμενων 15 επεισοδίων δεν ήταν τελικά παράλογα red herrings, αλλά ευμεγέθεις πινακίδες που έδειχναν την προφανή αλήθεια – με την οποία ομολογώ πως ήμουν μαλωμένος, ειδικά στην πρώτη σεζόν. Δεν τρελαίνομαι για την επιλογή ενός τόσο πρόωρου ερχομού του Ολόριν στη Μέση Γη, αλλά αφενός κατανοώ ότι πρόκειται για ένα δυνατό δέλεαρ για τον casual fan, αφετέρου, θα ήταν έγκλημα αν κάποιος μπλε μάγος σφετεριζόταν τόσα trademark χαρακτηριστικά του πλέον αγαπητού μάγου του legendarium.

Στο μέτωπο των μάγων, το πραγματικό νέο είναι πως ο Dark Wizard (ο οποίος παρεμπιπτόντως δεν μου άρεσε ιδιαίτερα υποκριτικά), παρά τους Σαρουμανισμούς του, δεν είναι ο Σάρουμαν (σύμφωνα με τους δημιουργούς). Προφανώς επίσης δεν είναι ο Ράνταγκαστ, και εφόσον ο ίδιος ο Dark Wizard αναφέρεται σε πέντε μάγους, είναι μαθηματικά βέβαιο πως πρόκειται για έναν εκ των δύο μπλε – οι δημιουργοί επέλεξαν την εκδοχή όπου οι μπλε πήγαν στην ανατολή και διαβλήθηκαν.

Δεν θα πω κάτι για την εύρεση του ραβδιού και για την αποχώρηση των χόμπιτ, μιας και δεν ήταν πράγματα που με κέρδισαν. Γενικά, σε αυτή τη σεζόν η πορεία του Stranger/Γκάνταλφ ήταν σαφώς υποτονική και κατώτερη των περιστάσεων – ευελπιστώ σε κάποιον πιο ενδιαφέροντα ρόλο από εδώ και πέρα, και περιμένω να δω πώς ακριβώς θα πλεχτεί στο υφαντό της ιστορίας. Τέλος, θα σταθώ στην τελική σκηνή όπου ο Γκάνταλφ κάθεται στο σπίτι του Μπομπαντίλ, και μετά την ηδονική φράση «Now let the song begin», οι δυο τους τραγουδούν παρέα το τραγούδι του Τομ του Μπομπαντίλ, κάτω από τα αστέρια, μπροστά στο φως της φλόγας – αλίμονο αν υπάρχει κάτι πιο Τόλκιν από αυτό.

Έχω πει πόσο απεχθάνομαι την άκομψη μίμηση σκηνών των ταινιών. Στο Νούμενορ, στον πύργο των βασιλέων, βλέπουμε τον Ελέντιλ να τραβάει για πρώτη φορά το Νάρσιλ σε μια σκηνή που παραπέμπει στην αντίστοιχη του Άραγκορν από την τριλογία, και ευτυχώς εδώ έχουμε ένα παράδειγμα σωστής επικοινωνίας μεταξύ των δύο έργων και μια θριαμβευτική πρώτη εμφάνιση για το σπαθί-που-θα-σπάσει.

Από εκεί και πέρα, στο Νούμενορ τα πράγματα για μια ακόμη φορά μοιάζουν να αλλάζουν κάπως υπερβολικά γρήγορα με την επίσημη έναρξη του διωγμού των πιστών να γίνεται με αφορμή ένα χαρτί που θεωρητικά αποδεικνύει τη συνεργασία Μίριελ και Σάουρον. Πολύ θα ήθελα να το διαβάσω μιας και δεν μπορώ να φανταστώ ποιες μπορεί να είναι οι αποδείξεις που περιέχει.

Το ωραίο είναι πως, καταπώς φαίνεται, στην τρίτη σεζόν θα διαμορφωθεί στα δυτικά του νησιού ένας θύλακας αντίστασης για τους πιστούς, και επιτέλους θα δούμε τον Ανάριον. Επίσης βλέπουμε, έστω και κάπως άκομψα, την αποικιοκρατία του Νούμενορ καθώς παίρνουν υπό την κατοχή τους το Πελάργκιρ. Θα υπάρξουν σίγουρα προβλήματα στο άμεσο μέλλον με τους Εντ και την παροχή ξυλείας για την αρμάδα του Φαραζόν, ενώ θεωρώ όλο και πιο πιθανή την απόδραση του Τέο με τους άλλους ντόπιους προς τα Λευκά Βουνά, και την κατάληξή τους ως απέθαντοι Επίορκοι (με τον Τέο βασιλιά τους). Γενικά, ανυπομονώ για το Νούμενορ από εδώ και πέρα, μιας και θα είναι αναπόφευκτα κόμβος εξελίξεων, απλά ελπίζω να βελτιωθεί το γράψιμό του, όπως και ο τρόπος παρουσίασης του λαού του νησιού, οι οποίοι ως τώρα αποτελούν αντιπαράδειγμα ενός σοβαρού λαού που, θεωρητικά, αποτελεί την κρεμ ντε λα κρεμ των θνητών.

Επιστρέφοντας στο Ερέγκιον, η χρήση του στέμματος του Μόργκοθ ως μοργκουλική λεπίδα και τα επακόλουθα τραύματα της Γκαλάντριελ από αυτό είναι κάτι που αποκλίνει αρκετά από το legendarium, όπως και η κατοπινή θεραπεία της με τη χρήση των δαχτυλιδιών. Είναι όμως συμβάντα που δεν με ενόχλησαν καθόλου γιατί είναι πολύ οργανικά δεμένα με την αφήγηση και ιστορία που διηγείται η σειρά. Η οποία αφήγηση θαρρώ πως πλέον έχει αρχίσει να στέκεται στα πόδια της και να αποκτά μεγάλο ενδιαφέρον, έτσι που πλέον με αφορά πρωτίστως ως αυτόνομη ύπαρξη και όχι ως κάτι που θα τρέξω να συγκρίνω φράση-φράση με τα γραπτά του Τόλκιν. Αυτό ίσχυε σε κάποιο βαθμό και στην πρώτη σεζόν, αλλά στη δεύτερη το νιώθω σε μεγαλύτερο βαθμό, και ειδικά μετά το τελευταίο επεισόδιο.

Επίσης, λάτρεψα τον σύντομο ερχομό των νάνων (ψοφάω για κάθε είδους ευκαταστροφή) και τη φυγή των ξωτικών προς τον βορρά, όπως και τη κατάληξή τους σε ένα παρθένο ακόμη, φιλόξενο σχιστό λαγκάδι. Οι τελευταίες σκηνές στο Ρίβεντελ, παρότι δεν ξεφεύγουν τεχνικά από μια τυπική fantasy wallpaper απεικόνιση, είναι τόσο όμορφα γυρισμένες, τόσο ειρηνικές και ζωηρά χρωματισμένες, και τόσο ελπιδοφόρα ανακουφιστικές μετά από τόσο πόλεμο και θάνατο που είχαμε στα δύο τελευταία επεισόδια, που τις χάρηκα τρομερά, παρά τα κλισέ τους, και σχεδόν φώναξα μαζί με τους επιζώντες όταν είδα τον Γκιλ Γκάλαντ να υψώνει το σπαθί του.

Όσο για το επεισόδιο σαν σύνολο, δεν ξέρω αν ήταν καλύτερο του προηγούμενου (ήταν σίγουρα πιο θραυσματικό, με περισσότερα μέτωπα, κάποια από τα οποία δεν με ενδιέφεραν παρά ελάχιστα), αλλά ήταν σίγουρα το πιο πλήρες συναισθημάτων της σειράς. Επίσης, λειτουργεί με μεγάλη επιτυχία ως ένα πολύ ικανοποιητικό season finale – φαίνεται ξανά πως αν κάτι ξέρει να κάνει καλά το Rings of Power είναι να κλείνει πολύ ικανοποιητικά τις σεζόν του: δίχως cliffhangers, δίνεται όμορφο τέλος σε κάποιες από τις αφηγήσεις ενώ αφήνει τις υπόλοιπες να πάρουν ανάσες και να αναπαυτούν για δύο χρόνια, δίνοντάς μας παράλληλα αρκετές νύξεις και υποσχέσεις ώστε να ανυπομονούμε για όσα έπονται.

Άλλα πράγματα που μου φάνηκαν ενδιαφέροντα:

• Ωραίο το μονοπλάνο με τους τοξότες και τα ορκ και την Γκαλάντριελ με τις ξωτικογυναίκες στην πολιορκία του Ερέγκιον.
• Ο Τέο λέει στον Ισίλντουρ, Ill fortune to pack a dagger in a bag, say it cuts a journey short, ένα μερακλίδικο και πειστικό κομμάτι φολκλορικής σοφίας.
• Αναρωτιέμαι τι είναι και από ποιους φτιάχτηκαν τα μεγαλιθικά μνημεία που βρίσκονται σκόρπια έξω από το Ερέγκιον (σε έναν πεσμένο βράχο συναντούμε γονατιστό τον Άνταρ, ενώ σε κάτι-σαν-Στόουνχετζ λαμβάνει χώρα η μάχη Σάουρον-Γκαλάντριελ). Απομεινάρια αρχαίων ξωτικών, ανθρώπων, νάνων ή κάποιου άλλου λαού;
• Ο Σάουρον λέει στην Γκαλάντριελ, «The road goes ever winding», κάτι που θα μπορούσε να έχει πει κάποιος από τους Μπάγκινς.

• Κυκλοφορούσε εδώ και λίγες βδομάδες η θεωρία πως ο Άνταρ είναι ο Κέλεμπορν, ο σύζυγος της Γκαλάντριελ. Όταν, λοιπόν, ο Άνταρ γύρισε το πρόσωπο στην κάμερα έχοντας φορέσει τη Νένυα και τον είδα θεραπευμένο, πάγωσα και έλεγα πανικόβλητος μέσα μου, «ας μην είναι αυτός, ας μην είναι αυτός». Αυτή η αγωνία εντάθηκε όταν η Γκαλάντριελ τον ρώτησε με αγωνία ποιο είναι το όνομά του. Ευτυχώς οι φόβοι μου αποδείχτηκαν αβάσιμη, όπως και η θεωρία.
  
  
  

• Ο Σάουρον έχει πλέον το σφυρί του Φέανορ και πιθανότατα με αυτό θα φτιάξει το Ένα (η φωνή της Πόπι που κάνει voice over, σε εκείνο το σημείο ακούγεται να λέει «try to build something new»)
• By the light of the Elder King λέει ο Γκιλ Γκάλαντ προσπαθώντας να θεραπεύσει την Γκαλάντριελ, μια επίκληση στον Μάνγουε.
• Χαίρομαι πολύ που ο Αρόντιρ εξακολουθεί να ζει (όπως και να τα κατάφερε, για μένα δεν έχει καμία σημασία), μιας και πρόκειται για ένα από τα πιο ξωτικένια ξωτικά της σειράς, ένας πολύ wholesome πρωτότυπος χαρακτήρας.
• Μου άρεσαν αρκετά τα ερπετικά μοτίβα της πανοπλίας του Σάουρον.
• Χάρηκα για την αποδοχή των τριών δαχτυλιδιών από τον Έλροντ και τη συμφιλίωσή του με την Γκαλάντριελ.
  

Άλλα πράγματα που δεν μου άρεσαν:

• Ορκ απευθυνόμενο στην Γκαλάντριελ: -Give me one reason, Elf. Γκαλάντριελ: -I will give you Nine. Κακό γράψιμο.
• Σάουρον προς Γκαλάντριελ: -The door is still open. Γκαλάντριελ: -The door is shut. Κακό γράψιμο.
• Ο έρωτας του Ισίλντουρ με την Άστριντ με αφήνει παγερά αδιάφορο.